زندگي را تو بساز ، نه بدان ساز که سازند و پذيري بي حرف زندگي يعني جنگ ، تو بجنگ ، زندگي يعني عشق ، تو بدان عشق بورز . . . خواب اصحاب کهف قصه تکراري ماست / ما همانيم که در غار دلت پوسيديم . . .

دلم براي ديدنت چه شاعرانه لک زده / بلور قلب کوچکم ز دوزيت ترک زده !

شهر آيينه دار ميشود با يک گل / پروانه تباه ميشود با يک گل گفتند : نميشود ، ولي ميبينيد / يک روز بهار ميشود با يک گل . . .

بازي روزگار را نمي فهمم ! من تو را دوست دارم تو ديگري را ديگري مرا و همه ي ما تنهاييم . . .

قصه ها بر من گذشت تا بدانم کيستم / سرگذشتم هرچه بوده من پشيمان نيستم من اگر سردار عشقم يا که پاکباخته ام / سرگذشتم را به دستان خودم ساخته ام . . .

قصه ها بر من گذشت تا بدانم کيستم / سرگذشتم هرچه بوده من پشيمان نيستم من اگر سردار عشقم يا که پاکباخته ام / سرگذشتم را به دستان خودم ساخته ام . . .

راز دل با كس نگفتم چون ندارم محرمي ، هر كه را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم ، راز دل با آب گفتم تا نگويد با كسي ، عاقبت ورد زبان ماهي دريا شدم . . .

همه دنيا در حکم يک دوربين عکاسي است لبخند بزنيد

فراموش نکنيم در ساحل قلبها ? اين جاي پاي دوست است که مي ماند ? وگرنه موج روزگار هر ردپايي را پاک ميکند . . .

چشاي پرستو بي اشک ميميره صداي قناري بي تو ميگيره اگه تو نباشي پيشم عزيزم هر چي شاديست توي قلبم ميميره آسمون عشق پوسيده مي شه هواي عشق مه الوده مي شه .